मधुरा

चंद्र उभा आकाशी
चांदणे शिंपीत हळूहळू
गार गार वारा
सुटला होता आपल्याच धुंदीत
शीतल चंद्राचे चांदणे
हवेत पसरवित
अलगद एक परी नभीची
आली या चंद्राजवळ
जादू तिची त्याला लाभली
कारण स्वागता तिची त्याने केली
दोघांचा सुखाचा संसार
रात्रभर चालला
पहाटे ती म्हणाली
जाते मी आता
परतून येईन पुन्हा
वळून पाही ती चंद्राला जाताजाता
चंद्र ही मग हसला
तिला पाहून पुनः फसला
भुलून तो क्षणभर थांबला
इतक्यात पूर्वेकडून सूर्य आला
सुर्याने मग चंद्रास पाहिले
जरासे दूर पाठमोर्‍या वहिनीस पाहिले
कौतुकाने हसून म्हणाला
"जा तू आता आपल्या घरी
देतो मी दिवसभर पहारा पृथ्वीच्या दारी"
संपली ती रात्र !
संपली ती रात्र !!
चंद्र आणि परीची मधुर रात्र !!!

!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H!!H